calendrier

 

Ófeigur Sigurðsson

Biographie

Poète et écrivain, Ófeigur Sigurðsson est né à Reykjavik le 2 novembre 1975. Il a publié six livres de poésie et deux romans. Ófeigur Sigurðsson a exercé toutes sortes de petits métiers : il a travaillé comme veilleur de nuit dans un hôtel, puis comme ouvrier d'usine dans une unité d'emballage de jambons, avant de se faire des muscles en tant que docker. Finalement, il a décidé d'exercer son cerveau comme étudiant au département de philosophie de l'université d'Islande, où il a passé une maîtrise de philosophie en 2007 avec une thèse sur le tabou et la transgression dans l'œuvre de Georges Bataille. Ófeigur Sigurðsson est aussi le représentant d'un mouvement poétique de jeunes créateurs dynamiques qui ont récemment contribué à redonner forme et vie à la poésie islandaise. Il est en outre traducteur littéraire et a écrit pour la radio sur différents auteurs, dont Louis-Ferdinand Céline et Michel Houellebecq.

Top

Texte d'Auteur

Fjársjóðir Satans


er það sem ég hugsa um þegar ég hugsa um Belgíu... og svo staðalímyndir / klisjur / súkkulaði / strumpana... maður gleymir ýmsu / sérstaklega þegar reynt er að rifja eitthvað upp... hvernig staðalímyndir rata til manns... ég hugsa um trappiste bjórinn / það á vel við að munkar framleiði bjór / að draga sig út úr heiminum / til að sameina heiminn /  ef ég væri ekki rithöfundur væri ég belgískur munkur / með stóra og mikla bumbu / og þakkaði guði kvölds og morgna fyrir að skapa vatn og humla... hvort sem ég væri munkur eða rithöfundur er ég á hlaupum undan raunveruleikanum... klaustur... bjór... skáldskapur... í raun er ég að reyna að komast aftan að raunveruleikanum... að vasast endalaust í hugsunum / heimildum / listaverkum... ég gerði mér ferð til Brussel á Musées royaux des beaux-arts að skoða þar ákveðna mynd / sem ég vissi að væri þar / ég var á kafi í belgíska symbólismanum / ekki bara einhverjum symbólisma / heldur bara belgíska symbólismanum / vegna þess að ég var staddur í Belgíu / ef ég væri í Kongó hefði ég verið á kafi í kongóska symbólismanum... jafnvel belgíska kongóska symbólismanum... eða svo segi ég sjálfum mér... ég tók strætisvagn / réttara sagt þrjá strætisvagna / til þess að rjúfa mína langþráðu einangrun sem belgíska rithöfundasambandið hafði veitt mér / það var gestaíbúð í Villa Hellebosch í Flæmingjalandi... í Brussel tók ég stefnuna á Musée d‘Art ancien / þar vissi ég af ákveðnu verki sem mig hefur lengi langað að sjá / verk eftir belgíska symbólistann Jean Delville / Les Trésors de Satan / ég hef þekkt þetta verk frá því ég var unglingur / löngu áður en ég fékk áhuga á gömlum málverkum eða fínum listum / hvað þá belgískum symbólisma / verkið prýddi plötuumslag dauðarokkshljómsveitarinnar Morbid Angel / plötu sem hét Blessed are the sick... og er meistaraverk innan þessa genre sem dauðarokk er / platan kom út árið 1991 / það er dauðarokk af gamla skólanum nánar tiltekið... dauðarokkið á uppruna sinn á Flórída... í borginni Tampa / þar sem langmesturhluti íbúanna eru eldriborgarar / mér hefur alltaf fundist þetta eðlilegt / rétt eins og Dauðinn í Feneyjum / Dauðinn á Flórída... Þegar ég var 16 ára vildi móðir mín losna við mig af heimilinu og senda mig út í heim til þess að öðlast reynslu / hún vildi senda mig burt sem skiptinema eitthvert / en ég vildi ekki fara neitt í víðri veröld nema Tampa Flórida / þar var ný tónlistarstefna að fæðast / frá Seattle kom grönsið / harðkjarninn úr New York / nú var það dauðarokkið á Flórida / sagði ég móður minni / en henni þótti þetta ekki sterk rök og heldur einstrengingsleg / auk þess ræður 16 ára unglingur litlu þegar það á að senda hann eitthvert út í heim... Þetta er ég að hugsa í strætisvagninum á leiðinni frá Villa Hellebosch til Brussel / um plötuumslagið á Blessed are the sick og að belgíska rithöfundasambandið hafi gert mér kleyft að sjá frummyndina... en þegar ég kom loksins í Musée d‘Art ancien / eftir að hafa skoðað plötuumslagið í yfir tvo áratugi / gekk ég hröðum skrefum um salina / ég ætlaði ekki að skoða neitt annað / ég var í vinnunni! / ég var ekki túristi / ég var rithöfundur sem belgíska rithöfundasambandið hafði boðið til þess að dvelja á herragarði fyrir utan Brussel til þess að skrifa í algeru næði... ég gat bara leyft mér að skoða Les Trésors de Satan og ekkert annað... hjartað í mér hamaðist við að sjá útundan mér Hieronimus Bosch / Þrískipt altaristafla um freistingu heilags Antoniusar / þvílík freisting að skoða! / Bruegel / Rubens / ég varð að halda einbeitingu / ég leitaði og leitaði / án þess að taka inn nokkuð annað á safninu / í raun án þess að horfa / ég reyndi að líta bara rétt á skiltin / allt þarna inni var mér útilokað / allt nema Les Trésors de Satan eftir belgíska symbólistann Jean Delville / en ég finn það hvergi / það er salur með verkum frá 14du öld / ekki getur það verið þar / verkið er frá lokum 19du aldar / en ég verð samt að útiloka alveg þann sal / og svo hvern salinn á eftir öðrum / 15da öldin / 16da öldin / 17da og 18da og 19da og 20da... hvar í helvítinu eru Fjársjóðir Satans!? / tautaði ég og þrammaði um salina... eftir fimm hringi um safnið / með öll skynfæri í lás / til að spara þau fyrir upplifunina á Fjársjóðum Satans / spyr ég vörð... ég er alveg að springa og hef aldrei spurt vörð um eitt eða neitt... Hvar eru Fjársjóðir Satans!?... Þeir eru niðri í kjallara / svaraði vörðurinn / það er verið að lagfæra salinn sem verkið hangir vanalega í / þakið lak... Þakið lak?... Þar og hvergi annarsstaðar... Ég varð að komast ofan í kjallarann á Musée royaux des beaux-arts... en hvernig fer maður að því?... ég fór út af safninu og hringdi í Sendiráð Íslands / aðstoðarkona sendiherrans tók beiðni minni vel / ég sagðist verða að komast ofan í kjallarann á Musée royaux des beaux-arts / sagðist hún ætla kanna hvað hún gæti gert fyrir mig í þessu máli... Það fannst mér undarlegt hvað maður ræður litlu um sínar ferðir... Allt í einu vildi ég alls ekki fara ofan í kjallarann á Musée royaux des beaux-arts... ekki frekar en ég vildi fara til Tampa Flórida / þótt maður hafi áhuga á dauðanum er maður ekkert svo æstur í að deyja... ég fór að kunna við sjálft ferlið / takmarkið sjálft tók að hverfa smámsaman í skuggann fyrir ferlinu... mér varð smátt og smátt alveg sama um hvort ég sæi nokkurn tímann þessa mynd eftir Jean Delville eða ekki / ég varð meira að segja að passa mig á því að fara ekki að hata Jean Delville og gervallan belgíska symbólismann... Nei þetta ferli var ánægjulegt / það gladdi mig / ég hafði ekki verið í svona áhrifaríkum samskiptum við fólk svo árum skipti / fannst mér / og nú var ég allt í einu farinn að tala við safnverði og starfsmenn sendiráða / mér fannst ég vera þátttakandi í samfélaginu / raunveruleikanum / jafnvel Evrópusambandinu... Þá hringir aðstoðarkona sendiherrans og segir mér að verkið sé á leiðinni upp úr kjallaranum / það taki nokkra mánuði / en verkið verður sett aftur upp... Ég þakkaði henni fyrir ómakið... og ég þakkaði guði og belgíska rithöfundasambandinu fyrir friðinn og einveruna í Villa Hellebosch / að geta verið fyrir utan veröldina um stund / einn með skáldskapnum / eins og munkur að brugga bjór...

Top
Villa Hellebosch
24.09.12 > 22.10.12

Bookmark and Share Retour